پري شهر جادو!

(پيشكش متولّدانِ زیبایِ آبان ماه،

كه تني از مرمر و حرير و گل و آينه و آب و آتيش دارن!)

دختر ِ ماه  ِ آبان ، غزل تر از ترانه
وسوسه ی  یه سیبی ، شیرین و عاشقانه

لبات ِ انار ِ بوسه ، چشات یه کهشکونه
مخمل ِ ناز ِ دستات ، ململ ِ آسمونه

طعم ِ قشنگ ِ بوسه ، عطر ِ نجیب ِ آغوش
منو دوباره حس کن ، نذار بشم فراموش

گیراتره نگاهت  ، از پونه های وحشی
جسارت ِ چشامو ، می خوام بهم ببخشی

دختر ِ ماه  ِ آبان ،  یه بوسه مهمونم کن
فقط تو با یه چشمک ، ستاره بارونم کن

بذار که قطره قطره ، سر بکشم  لباتو
این شبا بی ستاره ست ، ازم نگیر چشاتو

شیطون و پر هیاهو ، چشات چشای آهو
پیش تو کم میارم ، پری شهر جادو

می خوای نشون بدی که ، سردی و سخت و لجباز
با همه ی غرورت ، من که دوست دارم باز

فقط میخوام که یکبار ، باور کنی دلم رو
آخه من از تو دارم ، خوابای خوشگلم رو

دختر ِ ماه  ِ آبان ، قشنگ روزگاری
تو دست ِ زرد ِ پاییز ،  جوونه ی بهاری!

 میلاد ِ هرچی خاطره!

نیمه‏ى سیبِ سرخِ عشق ، نیمه‏ى پنهانِ  دله
روز عروسی ِ  تویه ، دریا کنارِ ساحله

روزِ عروسی ِ تویه ، امروز به دریا مى‏رسى
پیشکش دستاى گلت ، شکوفه‏هاى اطلسى

شیرین‏تر از هر اتّفاق ، تو بهترینى واسه من
مبارکه چشماى تو ، تازه‏تر از تازه شدن

روزِ عروسی ِ  ، میلادِ هر چى خاطره
روزى که غیر ممکنه ، هیچ‏جورى از یادم بره

تو هستى که با بودنت ، به هر چى قصه، جون مى‏دى
تویى که با نازِ نگات ، آسمونو نشون مى‏دى

تو هستى که جون مى‏گیرم ، تو فصلِ بارون و صدا
بى تو نه من بودم و نه ، عطرِ نفس های رها!

تو دلِ شب قد کشیدى ، مثه یه تاکِ سر به زیر
شیرینی بوسه هاتو دورِ ترانه‏هام بگیر!

باشى نباشى پیشِ من ، تو بهترین همنفسى
با هرکی سرکنی بهار،  به داد فرهاد مى‏رسى

روزِ عروسی ِ تویه، میلادِ هر چى خاطره
روزى که غیر ممکنه ، هیچ جورى از یادم بره!

(۲)

عجب زمونه بی وفاست!

از کوچه تون صدا میاد ، صدای ساز و هلهله
شب ِ عروسی ِ تو و شب عزای این دله

هر کسی از راه می رسه ، شیرینی و گل میاره
اما فقط چشمای من ، شبیه ابرا می باره

من گل نمیْفْرستم برات ‍‍، شاید یه چیز یادت بیاد
شب ِ تولد منه ، زندگی مو دادی به باد

بگو چی کم داشتم از اون ، که پا گذاشتی رو دلم
من مگه خوبت نبودم ، یا کمتر از اون خوشگلم؟!

تو شاد و خندونی ولی ، من گریون ِ خاطره ها
این غریبه بگو کیه؟ قرار گرفته بین ما

نگو که تقصیر تو نیست ، که دل ِ من خونه ازت
عروسک تازه ی تو ، هیچی نمی دونه ازت

حالا منم مثل همه ، یه دسته گل تو دستمه
همرنگ ِ بی وفاییات ، هدیه قلب خستمه

گلای سرخ ِ عاشقی ، نسترن ِ سفید شدن
تو قلب ِ من ستاره هات ، خاموش و ناپدید شدن

عجب زمونه بی وفاست ، اینجا همه می شناسنم
هیشکی نمی پرسه چرا؟ پیرهن عشق نیست به تنم!!

دختــــر مهـــــر و مهتـــــاب

دقیقه های دلتنگ ، ثانیه های لبریز

صدای پای خش خش ، دختر برگ و پاییز 

گل پونه های وحشی ، نسترنای بی تاب

نگاه آبی ِ عشق ، دختر مهر و مهتاب 

پنجره ها رو وا کن ، برگا شدن طلایی

تکیه بده به ابرا ، دلا شدن هوایی 

با ریتم خیس بارون ، برقص میون باغچه

اُرکیده رو صدا کن ، برای خواب ِ طاقچه 

تو حسرت ِ نگاتن ، پنجره ها ی دلتنگ

همنفس ی صداتن ، قناریای خوشرنگ 

خورشید ماه مهری ، نارنجی و طلایی

زردی عطر لیمو ، تلخی آشنایی 

چشمای جاده گریون ، صورت ی کوچه خیسه

ستاره تا ستاره ، شب از تو می نویسه 

من بودم و تو بودی ، پرنده  بود و پرواز

غزل ترانه می شد ، تو کوچه باغ آواز

 دل تنــگ

دلو روزنامه می پیچم ، توی جعبه ای می ذارم

خوب و محکم اونو بستم ، راه ِ دیگه ای ندارم

 می برم اداره ی پُست ،می دمش برات بیارن

دلو تحویل نمی گیرن ، پیش ِ بسته ها بذارن

 گیر می دن دلت بزرگه ، نمی شه اونو فرستاد

حالا موندم چه کنم من ، باز دلم یاد ِ تو افتاد

 یاد ِ اون روزی که قلبت ، یه دفه مثّ ِ یه سنگ شد

 خاطراتت یادم اومد ، دل ِ من دوباره تنگ شد

 حالا من این دل ِ تنگو ، می دمش برات بیارن

این دفه می شه فرستاد ، انگاری حرفی ندارن

 دل ِ من قدِّ یه دنیا ، تو رو دوس داره همیشه

پیش من باشی نباشی ، عاشق ِ هیشکی نمی شه

 دل ِ من پیش تو باشه ، اگه می شه نگهش دار

حس کنم مال ِ تو هستم ، لااقل واسه ی یک بار

 توی جعبه ای می ذارم

راه دیگه ای ندارم

 می دمش برات بیارن

 انگاری حرفی ندارن!

 ستـایشـگــــــــر

ستايشگرِ چشم هاي تو ام:

دو چشمي كه همتاي درياستي

دو چشمي كه چون پهنه ي آسمان

زلال و درخشان و زيباستي

ستايشگر گيسوان تو ام

كه بر عاج گردن فكندي به ناز:

همان موي افشان كه چون جان من

به محراب روي دارد نماز

ستايشگر خنده هاي تو ام

كه از خنده ي گل فريباتر است:

شكر ريز و گل بوي و مستي فزاي

ز لبخند خورشيد، زيباتر است

ستايشگرِ دست هايِ تو ام:

دو دستي كه دلبند و ناز آشناست

دو دستي كه از گوشه يِ چشم من

نمايانگرِ شاهكارِ خداست!

منم با چنين طبع شعر آفرين

ستايشگر لعل لب هاي تو

تويي رفته با قهر از آغوشِ من

بيا تا گل افشان كنم پاي تو

ستايشگر سینه هاي توام:

دو سيب بلورين باغ تنت

دو الماس رخشان مهتابگون

كه رقصند در قاب پيراهنت

ستايشگرم من ستايشگرم

ستايشگر خرمن ياس تو:

همان چشمه ي شهد و شير و شراب

كه جوشيده از كوه الماس تو

بياساي لَختي در آعوشِ من

هلا، مهربان، اي شگفت آفرين

مرا مست كن؛ آتشم زن؛ بسوز

ز هُرمِ نفس هايت اي نازنين!